18 Mart 2010

kelime peşinde

sabah balkona çıktığımda, parktaki üç kişiye bakarken geliverdi cümle: "parklarda oturan insanlar kafalarındaki sonsuzluğu kimseyle paylaşmazlar."

yüksek sesle okununca şiiri de var. zaten "parklarda oturan insanlar" ve "kafadaki sonsuzluk" kalıpları eski bir hikayeden, romandan çıkmış gibi hissettirdi. güzel bir giriş cümlesi olur. o zamandan beri her çıkışımda, yeni bir versiyonu üzerinde düşünüyorum.

- parklarda oturan insanlar kafalarındaki sonsuzluğu kimseyle paylaşmaya yanaşmazlar.

- parklarda oturan insanlar kafalarında yakaladıkları sonsuzluğu kimseyle paylaşmaya yanaşmazlar.

- parklarda oturan insanlar, bir an için bile olsa kafalarında yakaladıkları sonsuzluğu kimseyle paylaşmaya yanaşmazlar.

- parklarda oturan insanlar, bir an için bile olsa, kafalarında yakaladıkları sonsuzluğu kimseyle paylaşmak istemezler.

6 yorum:

kabakmeltemi dedi ki...

gak gaaaak!

cüneyt uzunlar dedi ki...

parklardaki insanlar şehrin yarığındadır...

şehrin altına inerler burdan...

ne kadar inerlerse göğ o kadar yaklaşır..

zihni dedi ki...

- parklarda oturan insanlar kafalarındaki sonsuzluğu yalnızca otlarla paylaşmaya yanaşırlar, anlaşılmak için.

janus dedi ki...

işte bu! dedim,cümlenizi okuyunca. kış aylarında deniz kenarında otururken de aynı his... daha iyi ifade edilemezdi.

kafcamus dedi ki...

kabakmeltemi,
kargalara her zaman selam tabii.

muhterem cüneyt u.,
parklar kadar şehrin içinde olup da dışında olan yer az tabii. yine de misal ben, sevmem parkta oturmayı.

kıymetli zihni,
geliştirme denemenize şükran.

değerli janus,
teşekkür ederim.

metin dedi ki...

sevgili kafcamus, ilki en güzeli (yazının başındaki).

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...